Een bezoek aan de huisarts gaf weinig uitsluitsel: hij dacht aan een besmetting met het griepvirus, maar kon een blinde darmontsteking ook niet voor 100% uitsluiten, al vertoonde Jen niet de karakteristieke symptomen. De boel werd vervolgens over het weekend geschoven, maar bij het volgende bezoek, uitgerekend op woensdag 8 december, een aantal uur voordat Jennifer aan een bloedvergiftiging en een hartstilstand zou overlijden, kwam hij wederom niet tot een goede diagnose. Jen zou overspannen zijn en hyperventileren en kreeg kalmeringspillen, waardoor ze alleen maar verder wegzakte. Gelukkig was onze moeder aanwezig. Net als iedereen was zij enerzijds nog steeds in de veronderstelling dat Jen een flinke griep had, maar ze voelde aan de andere kant ook dat er iets niet goed zat. Ze besloot dan ook een paar uurtjes te wachten, tot de wisseling van de dokterswacht om dan een second opinion van een avondarts te vragen. Jennifer was ondertussen in een sluimerslaap gezakt. Ze had echter al een week heel erg weinig geslapen en meerdere malen aangegeven zo moe te zijn en zo graag even te willen slapen. Vandaar dat ze blij was dat Jen even rustiger was.
Tegen 17:30 was ze net even onderweg naar de winkel om nog wat dingen voor Jen op te halen, toen Jen's vriendje alarm sloeg: Jennifer ademde niet meer! Er volgde grote paniek. Pam had mij, Natalja, al eerder verontrust gebeld om te zeggen dat Jen aan het ijlen leek en of ik ook langs wilde komen. De avond ervoor was ik samen met Jody bij jenneifer geweest en hoewel ze er mager en zwak uitzag, waren ook wij in de veronderstelling dat Jen zware griep had. We hebben met zijn drietjes nog gekletst over ditjes en datjes. Ook vroeg ik Jennifer ongerust of ze me kon beloven geen anorexia te hebben, aangezien ze zo weinig at. Zij verzekerde me echter, een beetje overstuur aanvankelijk, dat dit absoluut niet het geval was en dat ze wel degelijk probeerde te eten, maar vaak geen trek had en dat eten soms gevoelig voor haar maag leek. Ik maakte haar wat licht verteerbaar eten en Jennifer leek rustig.
Toen ik eenmaal onderweg was naar het ouderlijk huis die fatale woensdag, belde mijn moeder in wilde paniek op, uitstotend dat Jennifer doodging en dat ze niet meer ademde. De ambulance was al gebeld. Met een noodgang spurtte ik richting het ouderlijk huis, maar de ambulance staf kon niets meer doen. Al werd naar ons toe de schijn opgehouden en gezegd dat haar hart weer aan de gang was gekregen, maar onze zus en dochter "heel erg ziek" was. Jennifer's blindedarmontsteking was doorgebroken en had een acute bloedvergifting veroorzaakt bleek later in het ziekenhuis. Ze was niet meer te redden geweest.... De schok was ongelooflijk groot. En nog steeds, meer dan een jaar na haar overlijden, kunnen we het nog nauwelijks geloven soms. vandaar dat we deze site opgezet hebben. In de hoop dat vrienden en kennissen van Jennifer hun herinneringen aan haar ook willen opschrijven en met ons delen.
De wind waait, waaiend over het gras.
Hij schudt de wilgenkatjes; de bladeren glanzend zilver.
Waar ga je heen wind? Ver, heel ver weg,
Over de heuvels, over de rand van de wereld.
Neem mij met je mee, wind, hoog langs de hemel,
Ik zal met je meegaan. Ik zal het konijn-van-de-wind zijn,
De hemel in, de vederachtige hemel en het konijn.
De rivier stroomt, stroomt over het kiezel,
Tussen de beekpunge, de boterbloemen, het blauw en goud van de lente.
Waar ga je heen rivier? Ver, heel ver weg,
Verder dan de hei, de hele nacht verglijdend.
Voer me met je mee, rivier, weg in het sterrenlicht,
Ik zal met je meegaan, ik zal het rivierkonijn zijn,
Mee door het water, het groene water en het konijn.
In de herfst komen de bladeren aanwaaien, geel en bruin,
Ze ritselen in de greppels, ze rukken en hangen aan de haag.
Waar gaan jullie heen bladeren? Ver heel ver weg,
In de aarde gaan we, met de regen en de bessen.
Neem mij, bladeren, neem mij mee op je donkere reis,
Ik zal met je meegaan, ik zal het bladerenkonijn zijn,
Op de diepe plaatsen van de aarde, de aarde en het konijn.
Frith ligt in de avondhemel. De wolken rood om hem heen.
Ik ben hier, Heer Frith, ik ren door het hoge gras.
O neem mij met U mee, achter de bossen verdwijnend,
Ver weg, naar het hart van het licht, de stilte,
Want ik ben klaar om u mijn adem, mijn leven te geven;
De stralende kring van de zon, de zon en het konijn.
Naar het boek 'Waterschapsheuvel', van Richard Adams.
In de tijd na haar overlijden zijn er al meer dan vijf mensen met vergelijkbare gevallen van blindedarmontstekingen geweest die door Jennifers tragische verhaal een eigen noodlottige uitkomst konden voorkomen. Tegen doktersadvies in stonden zij erop naar een ziekenhus te worden doorgestuurd, waar ze na een second opinion met andere uitkomst nog op tijd geopereerd konden worden. Wij hopen dan ook dat haar verhaal anderen alert blijft houden.
Jen was een ontzettend lieve, talentvolle meid. Ze was bezig met de Pabo en haalde uitmuntende resultaten. Na een aantal eerder opleidingen, waaronder die tot schoonheidsspecialiste, leek ze nu eindelijk datgene te hebben gevonden wat haar voldoening en uitdaging gaf. 11 december, drie dagen na haar noodlottige overlijden, zouden zij en Jody samen een nieuwe woning betrekken, in Paddepoel.
Voor alle vrienden, kennissen, oud-klasgenoten enzovoorts van Jennifer;
Als jullie nog herinneringen aan Jennifer hebben die jullie graag met anderen willen delen, mail mij dan op noosterbaan@hotmail.com. Ik plaats deze herinneringen dan op de site. Hopelijk kunnen we op die manier iets tastbaars houden nu Jennifer hier zelf niet meer is.
met vriendelijke groet,
Natalja.
‘Wij zijn totaal verbijsterd en kapot door het plotselinge overlijden van onze verschrikkelijk mooie en lieve dochter, zus en vriendin
Jennifer Oosterbaan
Jennifer zou op zaterdag 18 december a.s 23 jaar worden en ze zou dit weekend met Jody gaan samenwonen op een nieuwe plek in Groningen. Iets redelijk onschuldigs bleek een funeste en onderschatte situatie. Hoe heeft dit in godsnaam kunnen gebeuren?
Jennifer, we zijn allemaal stapelgek op je. Het gemis is ondraaglijk.
De condoleance en crematie vonden plaats op maandag 13 december 2004 om 16:00 in het crematorium in selwerd, Groningen. De zaal was helemaal vol en er moesten zelfs mensen buiten de zaal wachten tijdens de dienst. Jennifer lag in een witte kist en iedereen had bloemen, vooral witte en roze tulpen, meegenomen. Er werd muziek gedraaid van onder andere Marco Borsato, waaronder de nummers 'Als er nooit meer een morgen zou zijn' en áfscheid nemen bestaat niet'. ook werd er muziek uit de film 'Hable con elle' gedraaid.
Tijdens de dienst spraken onder andere Jennifers vriendin Irene, oom Gerd Verschoor, klasgenootjes van de PABO, jennifers vriend Gerald en Jody, onze moeder pam en ikzelf. Er werd gesproken over het pltselinge overlijden, er werd teruggekeken op Jennifers korte leven en er werden herinneringen aan haar opgehaald. jennifer lag in een open kist en had haar favoriete spijkerbroek en shirt aan.
Deze site is opgericht ter nagedachtenis aan Jennifer Oosterbaan. 8 december 2004 overleed zij zeer onverwachts aan de gevolgen van een doorgebroken blindedarm ontsteking. Zij zou tien dagen later 23 jaar zijn geworden. Jennifer was al een week of twee ziek; grieperig volgens haarzelf en de huisarts. Op dat moment ging er een zeer agressief griepvirus rond in Nederland, dus niemand keek er echt verbaasd van op dat Jen zo lang uit de roulatie was. Veel meer dan pijnklachten bij de buik, doorstralend naar de rug en een gevoel van algehele malaise had ze niet, zei ze. ---> ---------->>
"FAREWEL"
As we travel Life's weary journey,
And plod through the gathering years,
With our burdens of care and sorrow,
O'er a pathway bedewed with tears.
If, perchance, for a fleeting moment
Our hearts should with rapture swell,
We have added but one more sorrow,
When we bid the glad time "Farewell".
I have watched the bright dawn awaking,
And noted each changing light,
As the sun, in its morning splendour,
Dispelled the dark gloom of night.
I have welcomed its bright rays stealing
Over hill-top, and wood, and dell;
Yet, my joy was alloyed with sorrow,
As I bade the bright stars "Farewell".
I have seen the red sun descending
To its home in the glowing west,
Whilst the tremulous voice of nature
Was solemnly lulled to rest.
I have welcomed the stars, appearing,
And greeted them one by one,
Yet, my greeting was toned with sadness,
As I said "Farewell" to the sun.
When we welcome the summer sunshine,
Farewell to the flowers of Spring.
Adieu to the fruits of Autumn,
When we welcome the frosty king.
Good-bye to the joys of childhood,
When vigorous youth appears;
Then - a season of strife and turmoil,
And - farewell to the vanished years.
I am sighing a farewell message,
As I sit in the gathering gloom.
Farewell to all earthly sorrows,
Then - rest, in the silent tomb.
Farewell to the trees, and flowers,
To mountain, and stream, and dell,
Farewell to the glorious sunlight,
To the moon and stars, "Farewell"
Think of me, when 'mid joy and gladness
They bark glides smoothly down life's tranquil stream.
When thy life, free from care or sadness,
Is calm and peaceful as a summer dream.
Think of me, though thy path be dreary,
Though care and sorrow may thy life enshroud;
When crushed hopes make the heart grow weary
And life seems darkened by a wintry cloud.
Think of me, let thy heart grow kinder
In summer's sunshine or in winter's gloom,
Think of me, when thy sole reminder
Is but the shadow of my silent tomb.
